Wieś Zwierzno leży na Żuławach Malborskich w południowo- zachodniej części gminy Markusy województwa warmińsko-mazurskiego. Nie jest znany czas powstania tej osady, w której już w 1337 r. znajdował się kościół. Przywilej lokacyjny nadający wsi 92 włóki ziemi na prawie chełmińskim wystawił 24 lipca 1350 r. kontur dzierzgoński Konrad Braunschweing, któremu wówczas podlegały okoliczne tereny. Około 1300 r. wody jeziora Drużno dochodziły w pobliże osady, która stała na podwyższeniu gruntów, osiągającym dziś około 1 m n.p.m.

    Posiadłości Zwierzna zmieniały się kilkakrotnie. W 1426 r. do wsi przyłączono jako odszkodowanie za zniszczenia w czasie powodzi część ziem należących wcześniej do Kępniewa, które powódź ta zniszczyła całkowicie. Restytucja nastąpiła dopiero w 1584 r.

       Po wyeliminowaniu władz krzyżackich z tego terenu, Zwierzno przeszło pod zarząd starostów, a później ekonomów malborskich. W 1696 r. mieszkańcy Zwierzna zbudowali nowy kościół uzyskawszy od króla Jana III Sobieskiego 1500, a z ekonomii malborskiej 700 florenów. W 1827 r. stan świątyni był taki, że trzeba było podjąć budowę nowej. Kierownictwo komitetu budowy powierzono w 1851r proboszczowi Korczykowskiemu . Zakończenie robót nastąpiło- wraz z urządzeniem wnętrza–we wrześniu 1855 r.

    W kościele znajduje się kilka cennych zabytków. Prócz gotyckiej kropielnicy zachował się dużej wartości relikwiarz z około 1730 r. dzieło gdańskiego złotnika Chrystiana Schuberta, wykonany z blach srebrnej i złotej. Cenne są również cztery obrazy namalowane około 1714r. na zlecenie biskupa warmińskiego Krzysztofa Szembeka dla katedry fromborskiej przez Piotra Kolberga z Nowego Miasta. Inwentarz zabytków kościoła zamyka barakowa rzeźba Michał Archanioł w walce ze smokiem.

       Z zabytków architektury świeckiej zachowały się dwa domy podcieniowe. Jeden z około połowy XIXw z interesującym przyozdobieniem podcienia i domu, drugi z 1773r. zaliczony do III grupy zabytków.

       Po rozbiorach Polski Zwierzno zostało włączone do Prus Wschodnich. Do końca II wojny światowej wieś zamieszkiwała w 90% ludność niemiecka. Od 1945r. do Zwierzna zaczęli przybywać osadnicy ze wschodu, a ludność pochodzenia niemieckiego wyjeżdżała do Niemiec. Obecnie mieszkańcy Zwierzna i okolic to w 85% osadnicy ze wschodu i różnych regionów Polski. Ludność pochodzenia niemieckiego, która nie wyjechała po II wojnie światowej, przystosowała się do nowych warunków.

Opracowała- mgr Ewa Piekart